یکشنبه ۱۷ دی ۱۳۹۶ ۱۳:۱۵
علی و کیسه های نان و خرما / لااقل از عبای خاکی رهبر درس بگیرید

 به گزارش سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، شروع حکومت امیرمؤمنان(ع) برای کسانی که زیر چرخ اشرافیت قبل از امام علی(ع)، له شده بودند، از لحاظ معیشت، دوران سختی بود؛ روزگار قبل از علی(ع) دورانی بود که فقرا در آن روز به روز رنجورتر شده و اغنیا چون گوسفندان پرواری روز به روز فربه تر می‌شدند؛ […]

 به گزارش سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، شروع حکومت امیرمؤمنان(ع) برای کسانی که زیر چرخ اشرافیت قبل از امام علی(ع)، له شده بودند، از لحاظ معیشت، دوران سختی بود؛ روزگار قبل از علی(ع) دورانی بود که فقرا در آن روز به روز رنجورتر شده و اغنیا چون گوسفندان پرواری روز به روز فربه تر می‌شدند؛ هرکس دستش به حکومت بند بود رنگ رخساره‌اش از سفره‌های رنگین و همبستری با کنزیکان رومی خبر می‌داد؛ روزگارانی که چون مردم حقشان را مطالبه می‌کردند سر و کارشان با قاضی‌القضات حکم به مزد شهر بود؛ حاکمان در قصرهای زمرد زیور، با لباس حریر بر سر سفره‌هایی از خون دل فقرا نشسته بودند و چنان می‌خوردند که پهلوهایشان از دو طرف بیرون زده بود. امیرمؤمنان(ع) در خطبه شقشقیه از آن دوران چنین یاد می‌فرمایند: سومى که به خلافت رسید، دو پهلویش از پرخورى باد کرده، همواره بین آشپزخانه و مستراح سرگردان بود، و خویشاوندان پدرى او از بنى امیّه به پاخاستند و همراه او بیت المال را خوردند و بر باد دادند؛ چون شتر گرسنه اى که به جان گیاه بهارى بیفتد؛  او آنقدر اسراف کرد که ریسمان بافته او باز شد و أعمال او مردم را برانگیخت، و شکم بارگى او نابودش ساخت.

اما علی(ع) که به خلافت رسید، چونان کسی که به تقاص ارث پدری مو را از ماست می‌کشد، به محاسبه بیت‌المال پرداخت و فرمود: به خدا قسم اگر آن املاک را بیابم، به مسلمین بر مى‏ گردانم؛ حتی اگر مهریه زنان شده باشد، یا با آن کنیزها خریده باشند. زیرا گشایش امور با عدالت است.

اما این همه کار علی(ع) نبود؛ روح مردم رنج کشیده گرسنه‌تر از شکم‌هایشان بود و آنچه روانشان را می‌خورد این بود که آرمان عدالت اسلام را ملعبه دست بوزینگانی می‌دیدند که از منبر رسول خدا(ص) بالا رفته بودند  و هر روز فاصله شان با مردم بیشتر می‌شد و همین فاصله سوهان روان جامعه بود.

همین رنج روحی مردم، امیرمؤمنان(ع) را بر آن داشت تا  به جای آنکه این جماعت را از طریق واسطه ها سیر کند خود شبانه نان و خرما را بر دوش بگذارد و در خانه فقرا ببرد، چرا که مردم وقتی ببینند حاکمان شب‌ها از غم آنها خواب ندارند حتی اگر سر گرسنه بر زمین بگذارند علیه حاکمان خود دست به شورش نمی‌زنند. اما زمانی که دیدند رئیس، وکیل و وزیر در خانه های میلیاردی می‌نشینند، بر مرکب‌هایی چون براق بهشتی سوار می‌شوند و فرزندانشان در بهشت شداد به عیش و نوش مشغول هستنند و به جای غمخواری مردم در پی خضاب چهره خود به الوان مختلف هستند دیگر وجهی برای تحمل آنها نمی‌بینند.

این همان دلیلی است که رهبری معظم انقلاب را از تهران به روستاهای کرمانشاه می‌کشد تا با قدم زدن در میان مردم رنجدیده به آن‌ها بفهماند که امام شما از غم شما خواب ندارد؛ این همان چیزی است که به امام جامعه حکم می‌کند از هودج خود به زیر آید تا عبایش خاکی شود و روی گلیم نمور چادری بنشیند که بعضی ها حتی رغبت نکردند بدون کفش روی آن بایستند.

فتنه ۹۶ هم تمام شد، اما آنچه ماندنی است درس هایی است که باید از اینگونه جریان ها گرفت؛ در روزهایی که بعضی شهرها کمی چهره اعتراض به خود گرفته بود و عده ای معاند بر موج اعتراضات به حق مردم سوار شده بودند و راه خود را می رفتند توجه به این نکته مهم است که اگر چه فقر درد است اما درد اصلی مردم این است که در میانه این همه فشار و سختی هنوز یکی دغدغه پرستیژش را دارد و آن یکی حواسش هست کتش خاکی نشود و دیگری نگران خوابی هست که برایش ماهانه ۸ میلیون حقوق می‌گرفته…

اینجا درد مردم این است که مدیرانی که باید آنها را سرپرستی کنند، خود را به خواب زده اند تا شیرینی لحظات قدرت شان تا انتخابات بعدی به تلخی مبدل نشود./۸۴۱/پ۲۰۰/س

حجت الاسلام عبدالصالح شمس‌اللهی، نویسنده حوزوی

منابع

نهج‌البلاغه خطبه ۳ (شقشقیه)

نهج البلاغه خطبه ۱۵

آخرين اخبار